Łącznik zdaniowy: <łc. copula propositionis>. W logice tradycyjnej – słowo „jest” łączące w trybie twierdzącym lub przeczącym podmiot z orzecznikiem w zdaniu. Łącznik zdaniowy może wyrażać:

a) Przynależność indywiduum do zbioru, np. „Sokrates jest Grekiem”.

b) Tożsamość dwóch przedmiotów, np. „2 + 2 jest 4”, gdzie „jest” znaczy tyle, co „=”.

c) Podrzędność zakresu podmiotu względem zakresu orzecznika, np. „Słoń jest ssakiem”, gdzie „słoń” traktuje się jako nazwę gatunku.

„Jest” oprócz funkcji łącznika zdaniowego może mieć znaczenie egzystencjalne, tzn. stwierdzać istnienie podmiotu, np. „Myślę, więc jestem” (w sensie: istnieję).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s